undarlegt... ég er búin að eignast svona leynidagbók... ég skrifa á bloggið mitt og enginn mun nokkru sinni finna það í skúffunni minni og hnýsast... bloggið mitt er orðið gleymt og grafið og ég hef satt að segja aldrei verið ánægðari með það... furðulegt, ætli blogg séu eilíf? Fyrnast þau aldrei? Get ég farið á bloggið mitt þegar ég er þrjátíogfimm og lesið hugsanir mínar frá yngri árum? Þetta vildi ég gjarnan vita því líklega hef ég ekkert betra að gera þegar ég er orðin elliær...
Air bud er góður gaur. Fyrst um sinn streittist ég dálítið á móti honum og gerði grín að nafninu hans, en svo rann upp fyrir mér ljós og ég gerði mér grein fyrir feilsporum mínum í lífinu, ekki öllum, en þónokkrum. Þau skulu ekki hér upp talin.
Júlía er bestust, gugga er flottust og klara er fínust... Sigrún norska er líka skemmtilegust ef út í þá sálma er farið (sorry sigrún með medalíuna þína... mér bara datt ekkert betra í hug á þeim tímapunkti, skemmtilegust er frekar lélegt) rannveigu hlaust sá heiður að vera fínust, en út í þetta mun ekkert meira farið þar sem fæstir munu skilja þetta... jafnvel ekki júlía, gugga, klara, sigrún og rannveig heldur... bara sona uppá lengd (bloggsins að sjálfsögðu).

en já, úti er bylur og ég er hrædd um áhrif hans á ferð mína vestur sem stendur til að halda í á morgun, það verður beðið til guðs í kvöld...

Sorg umlykur sálu mína. Núna er klukkutími síðan allir stórfélagsmenn MH hittust í norðurkjallara, settust í rútu og lögðu af stað í stórfélagsferðina.
Nú spurjið þið ykkur hugsanlega: ,,En hvað er Salóme þá að gera heima, langt frá öllu gamaninu? Er hún kannski veik?" ...En Salóme á ekki við veikindi að stríða. ,,Nú?" hugsið þið með ykkur ,,Hver gæti ástæðan þá verið" En ástæðan er einföld. Sannleikurinn liggur beint fyrir framan nefið á ykkur, hann er svo nálægt að þið finnið lyktina af honum, og finnið, að hún er ekki góð.
Sannleikurinn, herrar mínir og frúr er sá, að það fólk, sem Salóme treysti fyrir lífi sínu og velferð, stakk hana í bakið. Hún var svikin og liggur eftir í sárum. Hún heyrir hlátrasköllin berast sér til eyrna úr rútu gleðinnar sem stefnir út í óbyggðirnar og veit, að þessarri gleði, þessarri tilfinningu, á hún aldrei eftir að kynnast. Já, kannski kemur sá tími að hún komist með seinna, í fjarlægri framtíð. Þetta veit hún vel. En annað veit hún, að það verður önnur ferð með öðru fólki og öðrum upplifunum.

...og ég held áfram göngunni eftir mjóum veg, lögðum af guði, en þrengdum af foreldrum mínum. Þótt ég hafi gengið í nálægt sextán ár, finn ég á mér að vegurinn eigi ekki eftir að breikka í langan tíma.