Ég hef verið að pæla aðeins, hvað það eiginlega er sem veldur því að ef maður segir eitthvert orð nógu oft fer það að hljóma ótrúlega asnalega? Ég hef lent í því oft og mörgum sinnum að labba á milli fólks og spyrja í fullri alvöru hvort tiltekið orð sé virkilega til, eða hvort ég sé bara að bulla. Ég lenti til dæmis hræðilega illa í þessu með sögnina ,,að príla". Ég fylltist vantrú á að þetta orð væri til, og taldi að fjölskyldan mín væri að hafa mig að fífli með því að ljúga þessu að mér. Það tók Grétar bróður það sem eftir var af deginum að sannfæra mig um tilvist orðsins. Sömu sögu er að segja af orðunum hollenskt og rass.

Ég var að lesa kommenteringarnar mínar fínu, og fékk nett áfall þegar ég sá að Snæfríður nokkur Íslandssól hafði kallað mig góðan penna. Ég þurfti að lesa þetta nokkrum sinnum áður en ummæli hennar náðu í gegn, og núna er Snæfríður í brjálæðislegu uppáhaldi hjá mér fyrir það að vera fyrst allra til að segja sådan noget um mín skrif.

Í nokkurn tíma hef ég verið að hugleiða það alvarlega að klippa hárið mitt stutt og lita það jafnvel dökkt. Ég hef verið að bíða dálítið eftir að hárið mitt dekkist, en það virðist ekkert vera að fara að gerast í bráð... Það er reyndar dálítið fyndið að ef ég vissi ekki betur héldi ég að það bæri bæði litað og strípað... sú er ekki raunin. En ég vildi endilega fá að vita hvað utanaðkomandi aðilum finnst um þetta... þ.e.a.s. að klippa stutt og lita dökkt.
Annars hef ég ekki mikið meira að segja,
bæ í bili

Nú er að duga eða drepast, Kári hefur sett hlekk á bloggið mitt og ég hef komist að því að það eru einhverjir þrír fjórir sem lentu inni á blogginu mínu fyrir mistök eður ei, sem gerir það að verkum að leynidagbókarhugmyndin hefur dottið uppfyrir. En nú vil ég þakka Kára sæta Finnssyni fyrir að minna mig á þá ábyrgð sem ég tók mér á hendur um leið og ég gerðist hlekkur í fyrsta sinn... ætli það hafi ekki verið á blogginu hennar júlíu...? En hvað sem því líður verð ég nú að skrifa eitthvað þrusugott í hvert skipti, en einnig mega þessi skipti ekki vera of fá...

Núna ætla ég bara að skrifa... um lífið? ég læt það bíða... það er of stór biti svona seint að kveldi. Ég læt það þá bara vera að segja frá síðustu dögum, því ég var nefnilega að koma heim frá ísafirði þar sem ég tók þátt í hinum árlegu þriggja daga hátíðarhöldum samansettum úr gamlárskvöldi nýársdegi og svo vörutalningardegi, sem er jafnframt afmælisdagur afa míns Dóra sem varð sjötugur í gær hvorki meira né minna. Og svo kom gamlársdagur og klukkan fjögur síðdegis var áfengið dregið fram. Fólk tók að dreypa á og léttist yfir mannskapnum, og þótt þau væru töluvert drukkinn kunnu þau sér flest hóf það kvöldið. Ég hélt á dansiball um tvöleitið sem var dæmalaust skenntilett og veit ég ekki betur en allir hafi skemmt sér konunglega. Næstur var nýjársdagur og þótt sumir væru að berjast við þynnku tóku aðrir upp á því að halda bara áfram að drekka til að koma þynnkuljóninu úr veginum. Einn af þessum gáfumönnum var hann afi minn og var hann mjög sniðugur í umgengni alla þesa daga þrjá. Glens og gaman ríkti að kvöldi nýjársdags. Næst rann stórafmælisdagurinn upp, og var þá haldin sú allra skrautlegasta sjötugsafmælisveisla í mínum minnum. Ég var í því að skenkja í glös, og get ég frá því sagt að mikið var skenkt þetta kvöld. Veislan stóð frá sex til tvö en fólkið stóð aðeins til sjö. Eftir það var mest setið og legið og að sjálfsögðu var einnig mjög mikið hlegið. Eftir það skenkti ég gígantískt meira og þá steig afi á stokk og leyfði okkur öllum að heyra, hann söng nefnilega svo hátt að hrundi nánast húsið, og hvorki hjálpaði míkrafónninn né búsið.
og börnin átu og hlógu á meðan fullorðnir dóu.




ég hlaut þetta kvöld þau forréttindi að fylgjast með úr fjarlægð. Með sorg í huga sá ég spillinguna og græðgina skína úr augum fólksins þegar það þambaði vínið og tróð upp í sig öllu sem á vegi þeirra varð...